- zrobiłam Ci kawę.
…
- tak, rozczarowanie jest częścią życia. Kiedy już osiągniemy to czego pragneliśmy, wejdziemy na szczyt, popatrzymy na swoje dokonania, doznajemy rozczarowania. Bo już wszystko za nami. Bo już w tej konkretnej sprawie nie możemy lepiej, bardziej, mocniej… Czy nie prościej jest zostawić sobie mały margines błędu? choćby po to, żeby móc czuć niedosyt, którym można sypnąć w oczy rozczarowaniu?
I jeszcze ludzie… Tak… ludzie rozczarowują najboleśniej. Kiedy w grę wchodzą emocje, każda rysa boli jak otwarte złamanie. Ponoć prawdziwej przyjaźni nic nie może zawieść, a miłości zniszczyć. Ale gdy do głosu dochodzi rozczarowanie… co wtedy? Sądzisz, że wszystko można wybaczyć? Zapomnieć – owszem, ale czy wybaczyć?
…
- Twoje milczenie jest tekstem, który najłatwiej zinterpretować. Myślisz, że bez wskazówek bezbłędnie skoreluję to co powinnam wiedzieć z tym czego nie mówisz?
…
- już zinterpretowałam. Wszystko stało się jasne…

…Czekać. Czy to to samo, co tęsknić?… – Nie. Dla mnie nie. Przy czekaniu nie budzę się o 5 rano, rezygnując z najlepszych snów. Nie przychodzę także z tego powodu już przed 7 do biura. Przy czekaniu mleko nie traci dla mnie smaku. Przy tęsknocie tak.”

Otwierajac jeszcze cieżkie od marzeń zakorzenionych w ostatnim wieczorze powieki, powitałam nowy dzień. Objęłam go mocno, wzięłam głeboki oddech w nawias żeber i stałam się czekaniem.
Tik…tak…
Już w tamtej chwili namacalnie czułam, że wyobraźnia uczyni mnie nadmiernie wrażliwą, że będę się karmić tęsknotami i że milczenie zinterpretuję opierając się na potłuczonej duszy. Bo tak najłatwiej, najszybciej i najboleśniej.
Tik…tak…
Z całej palety ewentualności na dzisiaj, tego co ważnie i bez znaczenia, co mądre, a co nielogiczne, co powinnam, a czego jeszcze nie muszę, co potrzebne, a co wciąż jeszcze zbyteczne wybrałam czekanie.
Od jakiegoś czasu to mój stan permanentny. Ale dziś jakby bardziej. Dziś świadomie.
Tik…tak…
Nie dopuszczam do siebie myśli o błahości celu mojego postępowania, ani świadomości, ze dziś moja dusza rdzewieje bardziej niż zwykle tylko dlatego, że sama ją na to skazuję. Po prostu czekam.
Tik…tak…
Patrzę na przeklęty zegar i mam wrażenie, ze rytmiczne drganie wskazówek to tylko przeniesienie pulsującego bólu skroni, bo czas tak naprawdę stoi w miejscu. Stoi szydząc z mojej naiwności.
Dziś będzie tak stał. Do nieskończoności.
Tik…tak…
Teraz, kiedy słońce chyli się ku horyzontowi dociera do mnie, że zgubiłam ten dzień na czekaniu. Wyrwałam go sobie siłą wiedząc, że chwytając wyobrażenia nieuchwytne sama strącę się w niebyt. Utopiłam rozsądek w morzu łez. Ale czekałam. Mimo wszystko.
Tik…tak…
Czas jest dobrym egzaminatorem.
Ja zdałam.
Ty nie.